این PMS  هم چیز چرند مزخرف احمقانه ای است . و البته هر چه صفت بد بلدید خودتان اضافه کنید. امروز دقیقاً مثل یک دیوانه راه گم کرده موقع ناهار راه افتادم توی خیابون و ساعت 1:40 ظهر سر از رستوران هتل پارتیکان در آوردم. وای خدای من کدوم احمقی به من گفت اونجا استیک سفارش بدم؟ این رو نمی دونم چون به هر حال PMS  دوره ی چرند مزخرف احمقانه ای است و خب به عقیده من فقط هم به سراغ خانم ها نمی رود، برای همه ی آدم ها  PMS فصل غریبگی هاست انگار.

وقتی گارسون غذا رو سر میز آورد من چند ثانیه فقط زل زده بودم و چند باری این سوال در ذهنم رفت و آمد کرد " من باید این غذا را بخورم؟ " حتی به فرار فکر کردم! ولی فکرش را بکنید ، یک آدم گرسنه که ضعف شدیدی هم دارد و حالا غذایی که از عطرش حالش به هم می خورد. جدای از اینکه تنها میز تک نفره من بودم و جدای از اینکه تعداد زیادی انسان برای ابراز وجود از جلوی میز من هزار بار رد شدند و رژه رفتند، و جدای از اینکه من دلم فقط به حال اون قرص نونی می سوخت که دیگه نمی تونستم بخورمش و بی چاره بهترین خوراکی بود که روی میز من موجود بود، من در همون چند قدمی محل شکنجه ی خود خواسته ام یک غذای خیلی بهتر رو که همانا نون و کشک بود از دست دادم . و خب وقتی رسیدم اونجا فقط یک نفر انسان که زیاد اهل رژه رفتن نیست و فقط گاهی اوقات با شلوار شش جیب توی خیابون سعادت آباد رویت می شود و بعد یک هفته غیب می شود، یک چای برای من ریخت که به دادم رسید.

سر جمع آدم وقتی دلش می گیرد نباید عین احمق های راه گم کرده ی دچار PMS راهش را بکشد و برود یک جایی که یک غذای بو گندو جلویش بگذارند ، عاقلانه ترش این است که برود یک جایی که نون و کشک بخورد و پشت بندش چای و دارچین، حالا اگر یک دفعه اون وسط یکی شعری داستانی چیزی هم بخواند که چه بهتر.

حالا آخرش ما گلرنگ بخریم یا تحریمه؟ می خوام دلمو که لک زده بشورم.