طرف وارد یکی از آن کلبه هایی شد که وسط جنگل برای استفاده هیزم شکنها می سازند و گاهی هم خرسها تویش می خوابند . چند تا سبد وسط اتاق افتاده بود و یکی شان هنوز به دیوار کنار دو تا قاب عکس خزه گرفته آویزان مانده بود . معلوم نبود کدام شیر پاک خورده ای عکس دلاوری های خودش را کوبیده بود به دیوار . عکس یکی از قابها تصویر مردی بود که پوست خرس تنش کرده بود ، رنگ و رویش رفته بود و توی قاب کج شده بود . کمی بالا تر از سبدها تخت خواب پوسیده ای گذاشته بودند که لحاف و تشک نداشت ، روی زمین کنار تخت بالش بزرگی افتاده بود که انگار توی شکمش پَر داشت و حکماً بوی نا می داد. دقیقاً بالای بالش، از سقف یک چراغ نفتی قدیمی آویزان بود ، بوی نفت می داد . پُرپُر بود . لوله اش دوده گرفته بود و لب پر شده بود . شیشه پنجره ، گوشه اش شکسته بود توی شکستگی اش تارعنکبوت گرفته بود . چند تا حشره و دو تا پروانه داخلش گیر کرده بودند. پروانه ها سفید و قرمز بودند. بهتر که نگاه کرد یک حیوان که یک ذره از موش معمولی گنده تر بود زیر میزی که یکی از پایه هایش کوتاهتر بود و مسلماً لق میزد وول می خورد . یک نفر MP4 اش را روی میز جا گذاشته بود ، یک چاقوی بزرگ آشپزخانه با دسته سیاه هم کنارش مانده بود ، روی تیغه چاقو چیزی خشکیده بود . کنار میز روی دیوار یک آینه کوچک شکسته ی بدون قاب آویزان بود که گوشه سمت چپش تار بسته بود و گوشه سمت راستش خزه . هنوز خیلی چیزهای دیگر توی این کلبه کوچک بیست متری وجود داشت ، یک بخاری نفتی ، یک ظرف غذا ، جعبه کمکهای اولیه ، چند بطری خالی که بو های متفاوتی می دادند ، یک کمد کوچک کوتاه قهوه ای چوبی ، یک آفتابه سفید ، یک حوله کثیف کوچک زرد رنگ که شاید صد نفر صورتشان را باهاش خشک کرده بودند و حالا حتماً بوی گندیدگی می داد ، چند تا دکمه و یک سوزن زنگ زده و یک کلاف نخ که احتمالاً پوسیده داخل یک جعبه شکلات که در نداشت ، و یک کله گوزن که از دیوار زده بود بیرون . از همه اینها و چیزهای دیگری که در کلبه وجود داشتند اگر بگذریم و باز اگر فرض کنیم طرف اگزیستانسیالیسم باشد .می رسم به اینجا که باید بگویم یک کلید هم بود . درست کنار پایش روی زمین افتاده بود . به یک جاکلیدی وصل بود که رویش نوشته بود" کلید کلبه " در رافقل کرد و زد به چاک.

اینها همه تفنگ چخوف بودند . با این همه چیز ناجور می شد یک رمان نوشت ، ولی او فقط به اندازه یک مینیمال ورق داشت .

سیده زهرا میرباقری  

باب نخست : تصویر صفحه مرداد ماه تقویم رو میزی من یک مزرعه است که آخرش پیدا نیست . گاهی آدم دلش می خواهد برود ، تا به هیچ جایی نرسد . همیشه عاشق رفتن بودم و دید زدن جاده هایی که گاهی صاف می روند و بعضی وقتها می پیچند ، راه مهم نیست ، نرسیدن مهم است .

 باب دوم : قاب شعری از هوشنگ ابتهاج است که دوست خوب صنعتگرمان آقای مهندس شاهرخ شجاعیان با خط خوش نوشته اند . بابت این فایل زیبایی که برای من فرستاده اند خیلی ممنون و سپاسگزارم. ( و منتظر نوشته های خودشان هستم )

متاسفانه چون حجم این عکس بالا بود و دوستان موفق به دیدن وبلاگ نمی شدند مجبورم لینک عکس را در اختیار دوستان بگذارم : عکس را از اینجاببینید.

گاهی حل یک مسئله ساده چند روزی وقت آدم را می گیرد .

 خواننده ها باید حواسشون باشه چی می خورن ، غذای ناجور نخورن که صداشون بگیره .

ورزشکارا باید حواسشون باشه که تنشون ضعیف نشه ، نکنه که توی زمین کم بیارند بتونند کل مدت مسابقه رو پا باشند .

مهندسا باید حواسشون به کارشون باشه که عوضی محاسبه نکنن باید دقت کنند که یهو جای عدد ها با هم عوض نشه، محاسبه ها غلط نشه .

دکترها هی منشی هاشون بهشون می رسند ، میوه می برند تو اتاقشون ، چای می ریزند ، قهوه می دند ... باید حواسشون باشه که یهو خسته نشن چون اگه بشن ممکنه غلط چیزی رو تجویز کنند.

معلمها باید حواسشون باشه هر شب مطالعه کنند که وقتی درس میدند شاگرداشون مچشونو نگیرن.

داشتم فکر می کردم بیچاره شاعرها ونویسنده ها ، هر چقدر هم که حواسشون جمع بشه بازم یه چیزی پیدا می شه که ...

که یهو همه چیزو خراب کنه ، که فکرشونو پر کنه ، که نذاره درست و حسابی تمرکز کنند ، که موضوع رو از دستشون بگیره که یهو دلشونو پر کنه از یه چیز گنده که بُکندشون مثل یه بطری گنده لبریز که اگه فقط یه قطره دیگه بخواد به زور بیفته توش یهو دینگ بترکه ، هادی می گفت باید یه ظرف تازه پیدا کنی ، یه ظرف خالی ، منم گفتم پیدا کردنش سخته ...