سلام .

قسمت اول:

 این قسمت پست رو اختصاص می دم به کلیپ " عجب رسمیه رسم زمونه " که البته نسبتاً قدیمی شده ولی برای من همیشه تازه است .

از اینجا دانلود کنید .

 قسمت دوم :

می شه لطفاً در چند خط برای من بنویسید که چقدر داستان می خونید ، چه داستانی و چرا ؟ برام توضیح بدید که اصلاٌ به گمونتون داستان ها چیزهای به درد بخوری هستند یا نه ؟ بگید می دونید داستان کوتاه چیه و اصلاً گرد و پرش رفتید یا خیر ؟ خوشحال می شم اگه یکی دو تا کتاب خوبم معرفی کنید .

این روزها بیشتر به نوشتن گذشت و از این میان یک نامه نوشتم ، نامه ای که معلوم نیست کی به دست صاحبش برسانم . قسمتهایی از آن را اینجا  می نویسم که گمان میکنم همزمان شنیدن این موسیقی هم حس خوبی داشته باشد : موسیقی تیتراژ فیلم  les mets bleus از اینجا دانلود کنید .

" شاید نوشتن اینها بر روی این پاره کاغذ کار درستی نباشد ، ولی گاهی حس می کنم بلند شدنم و دنبال کاغذ گشتنم ، همه چیز را از بین می برد ، احساس را ، حتی متلاطم می کند .

چون قدرت ادای کلماتم چندان خوب نیست تصمیم گرفتم بنویسم . برای من همیشه مکتوب داشتن کلمات بهتر است . ...

اگر مهربان تر نگاه کنیم ، شعر چیزی نیست جز رها کردن احساسات در لباس کلمات ، که البته فن شاعری رنگ و بوی زیبایی به آنها بخشیده است .

یادم هست قبلاً راجع به آشنایی صحبت کردیم - ... – شاید از آن روزی که حس کردم چیزی مثل یک ماهی قرمز در تنگ روحم دُم می زند هر وقت کسی را که به درد مشابه گرفتار بود دیدم ، حس کردم . همین است که جمله بوبن را ابتدای وبلاگ شخصی ام نوشتم :

" یک شاخک در ما هست که وجود دیگران را با آن حس می کنیم : برگ یک درخترا یا یک انسان را ."

.....

گاهی روزها مثل این بعد از ظهر گرم ، تمام ذهنیات انسان را متبلور می کنند ، برق می اندازد . نمی دانم نوشتن اینها به چه درد شما می خورد ولی می نویسم .

به شدت به اتفاقات اعتقاد دارم ، دقیقاً به اتفاق! شاید برای همین است که هیجان را هم دوست دارم .مثل اتنظار نکشیدن برا ی ترکیدن یک پاکت می ماند ، می دانی که می خواهد بترکد و صدا کند ولی وقتی صدایش در می آید، شانه هایت تکان میخورند ، میلرزی و این عین اتفاق است .

مثل ایمان می ماند ...

و دیدن یک روح نا آرام – به ظاهر آرام – دیگر هم برای من یک اتفاق است . تعجب نکنید اگر بدون ارتباط بسیار حس صمیمت دارم، برای همه چیزها جواب قانع کننده پیدا نمی شود .

شاید برای منی که زندگی را چندان جدی نمی گیرم ، فهمیدن بعضی جملات مشکل باشد ، ولی حرف شل – شل را که دیگر می شناسید ؟ ... - همیشه در مورد زندگی من صادق است :

" آهای مردم نگران نباشید ، من به دنیا آمده ام تا کمی بازی کنم و بعد بروم "

... "

نمي دونم دقيقاً چه مسئله ايي مي تونه اين جور قدرت نوشتن رو در من به هم بريزه !

اين روزها خيلي سعي کردم چيزي بنويسم ، از هر دري که نوشتم انگار کلمه ها براي جمله هاي من نبودند . انگار بايد چيز ديگري مي نوشتم ،يا حرف بزرگتري مي زدم که در لباس کلمات نمي گنجيدند .

ديروز خواستم راجع چشم به راه بودن بنويسم ، نشد .

روز قبل ترش خواستم راجع به غربت بنويسم ، نشد .

امروز خواستم بنويسم :"چقدر دلم مي خواست پشت گاريي که پشت همين ساختمان يک کپه علف بار زده بود، بپرم و بپرسم : " آقا منو مي رسونيد به مقصدم ؟"   ترسيدم بپرسه : " کجا ؟ " " ،نشد.

بيا ، ببين اينجا همه بوته هاي رز رو شاخه چين کردند .

ديروز روي تخته سفيد محل کارم نوشته بودم :" گر تو نگيريم دست کار من از دست شد / زانکه ندارد کران وادي هجران من " يک نفر گفت شعر حميد مصدق که دو روز قبل تر نوشته بودي خيلي قشنگ بود ؛کنارش نوشتم :" دو باره با تو نشستن ، دو باره آزادي، مگر به خواب ببينم شبي بدين شادي "