سلام .

تازگی ها پست هایم همه با سلام و احوال پرسی آغاز می شوند!بیایید  پیغامی که امروز صبح بدستم رسید رابا هم بخوانیم :

ترسوها عاشق نمى شوند

[لئو بوسكاليا ‎ / تهمينه مهربانى ]

آدم ها در مقابل مورچه اى كه توى ليوان آبشان مى افتد، برخوردهاى متفاوتى دارند. بعضى ها همين كه چشمشان به مورچه مى افتد، مى گويند: «ا ... تو توى ليوان من چه كار مى كنى » و بعد مورچه را «له» مى كنند و بعد مورچه بى مورچه! به اين مى گويند كمال خودخواهى. بعضى ها مى گويند، «راستش امروز واسه يه مورچه هم روز گرمى يه، تو هم كه به كسى صدمه اى نمى زنى. همون جا باش و واسه خودت شنا كن.» به اين مى گويند بردبارى. گروه سوم نه عصبانى مى شوند، نه بردبارى به خرج مى دهند، كمى شكر توى آب مى ريزند و مى روند. به اين مى گويند عشق.

وقتى به جايى رسيديد كه خيلى به بقيه پيله نكرديد و سر هر جمله تان سه چهار تا «چرا» نگذاشتيد، معلوم مى شود كه كارتان درست است. انسان در واكنش هاى خود به خودى است كه راست و دروغش معلوم مى شود و انسانيتش يا «له» مى شود و يا «گل» مى كند.

من عادت دارم موقعى كه در اتوبان رانندگى مى كنم و كسى را منتظر ماشين مى بينم، ترمز كنم و اجازه بدهم كه اگر دلش مى خواهد سوار شود. بعضى ها با ترديد كارآگاهانه نگاهم مى كنند و رويشان را برمى گردانند، يعنى كه برو پى كارت! بعضى ها سوار مى شوند، اما معلوم است كه به من اعتماد ندارند. اين بى اعتمادى، تحفه اى است كه ما آمريكايى ها، درازاى محبت يكديگر، به هم هديه مى دهيم! بعضى ها هم بالاخره بعد از چند دقيقه، يخشان آب مى شود و با شما درددل مى كنند. خوب كه ته و توى قضيه را درمى آوريد، مى بينيد كه طرف يا آسيايى است يا به ندرت آفريقايى. اروپايى و آمريكايى به اين زودى يخش آب نمى شود! خلاصه اين كه غالباً بايد منتظر باشيد كه كسى به شما بگويد، «مردك! مگه كار و زندگى ندارى » البته شنيدن اين حرف خيلى حال آدم را خوب نمى كند، اما شما كه كارى را نمى كنيد كه به شما بگويند، «دستت درد نكند.»

اگر اين طور بود كه عيسى مسيح (ع) بايد دق مى كرد، چون در يك روز (فقط يك روز!) ۱۵۰ آدم جذامى و كور و فلج را شفا داد و فقط يكى به او گفت دستت درد نكند!

ياد بگيريم كه به خاطر عشق، عاشق شويم، غير از اين باشد، آدميتمان را از دست مى دهيم. موقعى كه براى آن مورچه شكر مى ريزيد، چه چيزى را از دست مى دهيد

شما به او شكر مى دهيد، چون او به شكر احتياج دارد. همين!

خيلى از آدم ها كه لياقت عاشق شدن ندارند، از همه چيز مى ترسند. بگذاريد آنها همان تحفه اى بمانند كه هستند و از همه زيبايى هايى كه به خاطر ترس از دست مى دهند، محروم بمانند  .

واقعاً چرا ؟؟؟  بعضی ها عشق که سهل است اصلاً ذاتاً از ارتباط هراس دارند ، از این که جواب کسی را بدهند می ترسند ! دائم در این هراسند که مبادا اطلاعات شخصی شان را در بیاورند . از شماره تلفنشان مثل جانشان محافظت می کنند . اصلا درک ارتباط عمومی را ندارند .

چرا بعضی از ما همیشه خیال می کنیم یک عده برایمان نقشه چیده اند ! آقایان ، خانمها نمی گویم ساده لوح باشید ، ولی این طور ایزولاسیون فردی هم آدم را به زمین می زند . مطمئن باشید چند کلام حرف کسی را نمی کشد. فقط یک لحظه سعی کنید همه چیز را دوست داشته باشید ، دوست داشتن تعریف و فرمول خاصی ندارد . وقتتان را پشت در مطب روانپزشکها تلف نکنید ، همین الان سر جایتان که نشسته اید یک لحظه عاشق بودن را تجربه کنید .

سخت نیست .

1 – بغلش می کنم و بعد یه گاز محکم ازش میگیرم .

2- میگذارمش زیر سرم و تخت می خوابم .

3-  باهاش ماشینوم می شورم .

4- رو به آسمون روش دراز می کشم و چشمامو می بندم .

5- می فرستمش توی آسمون تا تنها نباشه .

6- با هاش ظرف می شورم .

7- بغلش می کنم .

8- نگهش می دارم برای روزی که آب نداریم  تا بِباره .

9- می خورمش .

بعضی ها هم قوه سازندگی دارند مثل این دو نفر :

10- باهاش یا یه گل می سازم یا یه خَر .

11- اول باهاش یه لاکپشت می سازم  ;)  و بعد لاکشو می کنم .

و اما در جواب سؤال دوستان که این یعنی چه باید بگم منم البته این مسئله رو از کسی شنیدم درست و غلطش با خودش ولی این طور که می گند این ابر نشانی است از چیز ها و کسانی که دوستشون داریم .

راستی شما چی اگه یه روز صاحب این ابرِ بشید چه کارش می کنید ؟

همه اینها را مرد متکدی تعریف کرده است ، همانی که هر روز ساعت شش صبح به در خانه آقای مهجور می رسد و بعد تا سر کوچه پشت سرش می رود و همراهش می پیچد به چپ، تا آنکه آقای مهجور سوار اتوبوس نارنجی شود .

حالا مدتهاست که آقای مهجور خیابان ها را طی می کند و مدام اتوبوسش را عوض می کند و مرد متکدی حالا زمان درازی است که پشت در خانه آقای مهجور ایستاده است و سر کوچه را دید می زند و همسر آقای مهجور تمام این وقتها از پنجره به  بیرون نگاه می کند .

سیده زهرا میرباقری