آنچه نوشته نشده است ، جلوی چشمهای انسان جولان می دهد . این جمله از کافکا را چند ماه پیش بین نامه های کافکا دیدم . ولی قبول کنید همیشه هم نمی شود همه چیز را نوشت ! نمی شود نوشت آهای فلانی یادت نره همیشه در روی یه پاشنه نمی چرخه!

اگر قرار است برای چیزی زندگی خود را خرج کنیم ، بهتر است که آن را خرج یک لبخند و یا نوازشی عاشقانه کنیم . 

دلم می خواست تمام آنچه  را که رخ داده بنویسم . ولی شاید صحیح نباشد . فقط دلم می خواهد به شما دوستان عزیزم که همیشه احساس می کنید حد و مرز همه چیز را خوب می دانید و به خصوص ادعا می کیند که برای دوستی هایتان ارزش قائلید ؛ یک کلمه بگویم گاهی اگر فقط چند دقیقه با دیدن رنج و ناراحتی یک دوست دمی غم به دلتان می آید . بپذیرید که حتی یک ماه ناراحت شوید – نمی گویم که چند روز گریه کنید – شاید یک بنده خدا – نمی گویم یک دوست – عمری شاد شود . خود خواهی بزرگ ترین رنج بشری است که به جان انسان می افتد .

باز هم جمله های کریستیان بوبن به یادم می آید : " باید به دیگری چیزی را داد که انتظارش را می کشد  ، نه آن چیزی که برای خود می خواهید ." باور کنید که این جمله ها را برای زیبایی کتاب هایتان چاپ نکرده اند .

... و این که خدا وند پر قدرت تر از آن است که شما فکر می کنید ؛ شاید روزی هم کسی از سر خود خواهی شما را در تنهاییتان غرق کند .

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه،
دره به دره
صحرا به صحرا،
اون جا که شبا
پشت بيشه‌ها
يه پری می‌آد
ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره
تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه
موی پريشون...


ادامه مطلب

و تا صبح در ساعات ناباوری غوطه خوردم ، تمام شب را کابوس دیدم و غلت زدم !

چقدر سخت است که آدم آنقدر بزرگ شود که درد های بزرگ را ببیند ! کسانی را که می شناخته و با هاشان خندیده ، این طور در غم و اندوه و اشک ببیند! این سخت است و دقیقاً همان حالتی است که می خواهد بگوید : " آهای خانم کوچولو شما دیگر خیلی بزرگ شده اید ! " حتی آنقدر مطمئن نیستم که بتواند بوی گل مریم را حس کند .

این آخرین نامه فروغ به پرویز شاپور است ( شاید به خاطر اعظم انصاری که یکی از نوشته های من را شبیه به نامه های فروغ دانست ) :

سه شنبه 8 کتبر پرویز نمی دانم چرا باز دارم برای تو نامه می نویسم . امروز بعد از یک ماه کاغذ مامان آمد و از حال کامی با خبر شدم . شاید من حق نداشته باشم که از او بپرسمم و او را مال خود بدانم اما ایا می توانی منکر حس مادری من بشوی . پرویز وقتی نقاشی هایی را که او برایم کشیده بود دیدم خیلی گریه کردم . حالم خوب نیست . اینجا در تنهایی روز به روز روحیه ام خراب تر می شود . به خصوص که نداشتن پول و آشفتگی زندگی و در به دری بیشتر خردم کرده . سه ماه است کهاینجا هستم اما به قدر سه سال درنظرم جلوه می کند . می خواهم چشم هایم را روی هم بگذارم و خودم را در تهران و پیش کامی ببینم تو مرا فراموش کردی به تو حق می دهم من شایسته ی هیچ گونه محبت و ترحمی نیستم . من یک آدم بد بختی هستم که روح سرگردانم هر لحظه مرا به یک طرف می کشد و سرانجام می دانم که جایم کجاست . اینجا زندگیم شوم و وحشتنک است و الآن سه ماه است که مریض هستم و دم نمی زنم تو می دانی که وقتی هم که تهران بودم بعد از زایئیدن همیشه وضع رحم من خراب بود و مهالجه می کردم . از وقتی که آمده ام اینجا از همان روزهای اول حس کردم که حالم دارد روز به روز بدتر می شود فقط توانستم یک مرتبه پیش دکتر بروم و گفت تخمدان هایت ورم و چرک کرده و این تازه نیست . شاید یک سال است و تو متوجه نشده ای و باید زود معالجه کنی اما پرویز چه طور می توانستم هر دفعه 30 تومان پول دکتر بدهم و نسخه های گران گران بخرم . گفتم به درک حالا می گویم به درک بعد هم خواهم گفت به درک من فقط باید بمیرم . وقتی خوشبختی می رود بگذار برای همیشه برود . حالا دیگر گاهی اوقا از شدت درد می خواهم فریاد بکشم اما همه چیز را تحمل می کنم . شاید مرگم زودتر برسد و مرا راحت کند . وقتی همه از من رو گردانده اند وقتی یک ماه یک ماه از حال بچه ام خبر ندارم وقی تو که تنها تکیه گاه من بودی به من پشت کرده ای دیگر زندگی را می خواهم چه کنم پرویز شاید تو حرف هایم را باور نکنی شاید مرا دروغگو و بدجنس و حقه باز بدانی اما منن فقط خیلی بدبخت هستم همین و تنها گناهم این است که خیلی زود وارد زندگی اجتماعی شدم . یعنی وقتی که دخترهای دیگر توی خانه اسباب بازی می کنند و ظرفیت تحمل حقایق زندگی را نداشتم و حالا شکست خورده و بدبخت این گوشه ی دنیا افتاده ام و مطمئن هستم که اگر هم بمیرم از گرسنگی از مرض از بدبختی و از نا امیدی ، هیچ کس خبر نخواهد شد . پرویز بیشتر از این نمی نویسم نمی توانم بنویسم تو راقسم می دهم جان کامی و به یاد روزهایی که با هم زندگی می کردیم و همدیگر را دوست داشتیم و حالا حسرت یک لحظه اش را می خورم اگر من بدی کرده ام مرا ببخش من عوض شده ام خیلی عوش شده ام من بچه بودم و حالا زندگی سخت مرا حیران کرده پرویز گذشته را فراموش کن و به خاطر این که من لااقل بتوانم اینجا با فکر راحت درس بخوانم گاهی اوقات برای من از حال کامی بنویس و مثل گذشته با من دوست باش پرویز من نمی خواهم به دیگری تکیه کنم من می خواهم همیشه تو را داشته باشم اگر می خواهی زن هم بگیری باز هم بگیر اما دوست من باش به خدا همین قدر راضی هستم فقط یک نامه برایم بنویس بنویس که چرا با من قهر کرده ای پرویز تو را قسم می دهم فقط یکی بعد دیگر از تو هیچ چیز نمی خواهم من نمی توانم رابطه ام را با گذشته ام قطع کنم من همیشه خودم را مال تو و کامی می دانم بگذار من لااقل با این امید دلخوش باشم بگذار من هم یک لحظه زندگی کنم پرویز به خدا مریض و بدبخت هستم و تو نمی توانی بفهمی که چه قدر به تو احتیاج دارم تو را به مرگ کامی برایم نامه بنویس فروغ