اویل کوچک بود . یعنی من اینطور فکر میکردم . اما بعد بزرگ و بزرگتر شد. آنقدر که دیگر نمی شد آن را در غزلی یا قصه ای یا حتی دلی حبس کرد . حجمش بزرگتر از دل شد و  من از چیزهایی که حجمشان بزرگتر از دل است می ترسم. از چیز هایی که برای نگاه کردنشان – بس که بزرگ اند – باید فاصله بگیرم می ترسم . از وقتی که فهمیده ام ابعاد بزرگی اش را با کلمات نمی توانم اندازه بگیرم یا در " دوستت دارم " خلاصه اش کنم ، به شدت ترسیده ام. از حقارت خود لجم گرفته است . از ناتوانی و کوچکی روح ام . فکر می کردم همیشه از من کوچکتر خواهد ماند. فکر می کردم این من هستم که او را آفریده ام و برای همیشه آفریده من باقی خواهد ماند ، اما نماند. به سرعت بزرگ شد. از لای انگشتان من لغزید و گریخت . آنقدر که من مقهور آن شدم. آن قدر که وسعت اش از مرزهای " دوستت داشتن "  فراتر رفت . آن قدر که دیگر از من فرمان نمیبرد . آنقدر که حالا می خواهد مرا در خودش محو کند . اکنون من با همه توانی که برایم باقی مانده است می گویم " دوستت دارم " تا شاید اندکی از فشار غریبی که بر روحم حس می کنم رها شود . تا گوی داغ را برای لحظه ای هم که شده ، بیندازم روی زمین .

از کتاب " حکایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه "  ( ص 63)

اثر مصطفی مستور

سلام

در پی مطالعه یک کتاب نسبتاً جامع در خصوص نحوه نگارش داستان کوتاه و همین طور برترین داستانهای کوتاه دنیا به چند نکته رسیدم که بد نیست اینجا ذکر کنم :

اولاً این که چقدر نویسنده ها کارهای یکدیگر را دنبال می کنند! و چقدر دنیا دارد به سمت گنگ گویی پیش می رود! نکته بعدی این است که دلم می خواهد از این آقای ویلفرد استون که زحمت جمع آوری این متون را کشیده بپرسم اسم ایران به گوشش نخورده است؟؟ چرا در یک مجموعه به این بزرگی از یک ایرانی چیزی به چاپ نرسانیده ؟ برای من قابل قبول نیست که از همه جای دنیا داستان کوتاه برگزیده پیدا بشود ولی از ایران نه! باور نمی کنم چون ایران هر چند دیر تر پا به عرصه داستان کوتاه گذاشته است ولی نویسندگان شهیری در این راستا داشته ! به همین سرعت صادق هدایت ها و بهرام صادقی ها را یادشان رفته ؟ این فراموشکاری غربی ها در قبال ما شرقی ها گاهی خودشان را نژاد پرست نشان می دهد!

در پانوشت باید به استحضار برسانم که گروه اینترنتی نویسندگان جوان اصفهان عضو می پذیرد لطفاً برای عضویت در این گروه email خودتان را در قسمت نظرات وارد نمایید - شایان ذکر است این گروه اینترنتی صرفاً برای اطلاع رسانی تدوین شده است و هیچ گونه حقوقی اعم از مادی و معنوی برای اعضا در نظر نگرفته است - با تشکر از همه دوستان عزیز .

اصلاً دست خودم نیست ، اجازه هم نمیگیرند ، دانه دانه می لغزند پائین ؛ ای کاش آن روز که گل مرا می سرشتند جای دیگری پرتش می کردند یک جای دورتر یک جای پرت ، دنج  و دور افتاده ، چه می دانم در صحرای افریقا یا وسط کویر لوط! ای کاش سناریوی زندگی را قبل از تولد می دادند دستمان که یک دور بخوانیم ! شاید قبولش نمی کردم !

 " اگر زمان تا پایان ندانم کاری های دلپسند ما می ایستاد ، همه ما تا روز قیامت نو جوان می ماندیم  "

نمی دانم چه شد که این جمله را نوشتم فقط می دانم که نوشتمش. همه کارهای من این روزها همین طور شده است ! بی دلیل و بی طاقت شده ام ! سکوتی عجیب و پر صدا ، شاید ...

 سکوت نه از بي صداييست.
نفس هست و حرف هم.
ناگفته ها و گفته شده ها. شنيده ها و نشنيده ها.
سکوت از نبودن بغض نيست. از بي دردي نيست.
سکوت از عادت نيست. از روزمرگي و فراموش شدگي. از خواب و رخوت و بي حوصلگي. از دلتنگي.

 چه کسی جلوی این سیل فرود آینده را می گیرد؟ مسلماًهیچ کس ، چون حتی  سیلی حس نمی کنند! حتی حوصله سر وکله زدن با خودمم هم ندارم !

سکوت از فريادهاي در گلو مانده است و نعره هايي که هيچ وقت شنيده نشد.
همه چيز هست و گوشي نيست براي شنيدن. جز سکوتي که گاه و بيگاه همدم فريادهايي است که بي خبر و ناخواسته از روزهايي دور ميايد.
از دلتنگيهايي که فراموش شده. از خيانتهايي که به روزگار شده.
نه انگار.... باز هم حرفي نيست

یک نفر کاش که شعرهای شاملو را می خواند و من صدایش را می شنیدم از همین پنجره ها !

تو قلب بیگانه را می شناسی زیرا که در سرزمین مصر بیگانه بوده ای!