پروانه شدن ...

هیچ به این فکر کرده اید که پروانه در طی روزهای محدود عمرش چه حس هایی را تجربه می کند ؟

دوران شادی بی مثال خزندگی ،بدون تصوری از آینده ، شاد است ،می خورد، و می خزد، برق شادی از پوست درخشانش به بیرون می تراود!انگار به اندازه تمام برگهای دنیا برای خوردن جا دارد .

و بعد از آن دوران پر اضطراب شفیرگی !دلهره آموختن آینده بی آنکه بتواند تحرکی داشته باشد، فقط در جایش مانده است ، بی حرکت،بی صدا ،دوران جمود ؛ برزخی سرشار از فریاد های ناکشیده ، ناتوان با دست و پای بسته و تغییر ...

در آخر دوره زیبای پروانگی ! دیدن دوباره رنگ نور ، بال گشودن ، پریدن ، آسمان را دیدن ، تجربه کوتاه زندگی کردن !

زندگی هریک از ما مجموعه ای از این متحول شدن هاست با این تفاوت که ما هر بار از یک دوره خزندگی به یک دوره خزندگی بزرگتر می رویم ، بال در نمی آوریم ، پروانه نمی شویم فقط جسممان سنگین تر می شود و بیشتر می خوریم ! شاید برای اینکه در دوره شفیرگی صبر کافی نداریم و شاید برای اینکه اشتیاقمان برای پروانگی کم است! و شاید برای بال گشودن انگیزه کافی نداریم !

پاورقی ها :

1 : با تشکر از دوست خوبم که همدلی هایش در چند روز پیش مرا وادار به نوشتن این متن کرد ، دو مورد از حرفهایش را در پی این بند می نویسم :

- بهترین کار اینه که خودمونو با شرایطی که توش واقع شدیم عادت بدیم و در همه حال خدا رو فراموش نکنیم .

- گاهی تحمل غصه دیگران از تحمل غصه خودمون خیلی سختتره .

2: جناب آقای خواب شکلاتی ، هر چند که یه خورده دیر شده ولی می خواست یه چیزیو بهتون بگم : من شکر نعمت رو تا حد زیادی از شما آموختم نمی دانم که چرا احساس می کنم این روزها خود شما شاکر نیستید؛ ولی بهتر است به یاد روزهای شاکرانه باشیم که شکر نعمتها بیشترشان می کند – این حرف همیشگی خود شماست – .

چگونه نا امید باشم وقتی تو مهربان و صمیمی جویای حال منی ؟

این روزها که وقتم تنگتر بود ، آخرین صفحه یکی از کتبی که برای چندمین بار بود می خواندمش متنی را یافتم که به تاریخ 30 دی ماه نوشته شده بود که در پی این بند می آورمش :

شاید بدترین مجازات خداوند ، در انتظار رها کردن است ، انتظار انتظار انتظار !

لحظاتی کشنده و جانفرسا که می آیند و نمی روند ، می مانند و نظاره ات می کنند ، حرم اشکهای که در ساعات انتظار می ریزی ، گونه هایت را گلگون می کند. سنگینی غم تمام دنیا در سینه ات می کوبد ؛ خدایا تاوان کدام گناه انتظار است که اینقدر دشوار است ؟

شاید در ثانیه های منتظر ماندن ات ، اصوات رنگ می گیرند ، اجسام بال می گشایند ، دنیای دیگری می شود ، که تو را یارای تحمل اش نیست ، هزار بار تکرار می کنی " صبراً صبورا " افاقه نمی کند ؛ غم تمام دنیا در دلت می ماند ، تصویر تمام بارهای منتظر ماندنت، ترس از این که این انتظار طولانی تمام نشود !  و جمله ایی که مدام در ذهنت کور سو می زند : " خدایا به جرم کدامین خطا این چنین عذابی را شایسته ام ؟ " و آرزویی که از خدا می خواهی : " ای کاش می مردم و اینطور منتظر نمی ماندم ! "

                                 بهشتم بياييد ز آتشكده          چو نزديك شد روزگار سده           

 " جشن سده ، در روز ده بهمن یعنی صد روز پس از آغاز زمستان پنج ماه ایران باستان گرفته می شد. جشنی که در ایران باستان و قرون اولای اسلام در روز دهم بهمن گرفته می شد و در آن جشن آتش افروزی می کردند. این جشن را زرتشتیان هنوز هم بر پا می کنند.  "

                                                                   فرهنگ فارسی  ، دکتر محمد معین ( جلد دوم )

جشن سَده، یکی از جشن‌های همگانی ایران کهن، با افروختن خرمن هیزمی که برزگران، از پگاه گرد آورده‌اند، آغاز می‌شود. جشن سده یک جشن ملی است و به هیچ دین و مذهبی مرتبط نیست.

بيروني در كتاب " التفهيم " سبب نام گذاري سده را به عدد صد ارتباط داده و ميگويد: از آن تا نوروز كه براي ايرانيان ارزش والا دارد و روز تازه شدن و پاك شدن جهانيان و روح و كابلدهاست پنجاه روز و پنجاه شب فاصله است ... اين پاسداشت از آن جهت است كه ايرانيان همه در جستجوي پاكي در انديشه، گفتار و كردار بوده اند ...

در " آثارالباقيه " آورده است كه اين جشن درست پس از يكصد روز كه از آغاز زمستان باستاني ميگذرد آغاز ميشده و نشان از رهايي از جمود و ركود و سستي بوده و حركت بسوي زندگي، حركت، نو شدن و تلاش دوباره براي حركت بسوي نور ... اين وجه تسميه و هنگام اصلي جشن به عهد ساسانيان ميرسد ...

وجه تسميه ي سده آن است كه ميگويند چون تعداد اولاد حضرت آدم به صد رسيد، مصادف بود با دهم بهمن، از آن جهت آن را جشن سده ناميده اند و در آن بر فراز كوهها بلنديهايي از هيمه و چوب گرد ميآوردند و مي افروختند و به شادي و شكرانه نعمت ميپرداختند ...

 داستان پدیدآمدن آتش و بنیاد نهاندن جشن سده در شاهنامه بدین گونه آمده است که هوشنگ با چند تن از نزدیکان از کوه می‌گذشتند که مار سیاهی نمودار شد. هوشنگ سنگ بزرگی برداشت و به سوی آن رها کرد. سنگ به کوه برخورد کرد و آتش از برخورد سنگ‌ها برخاست :

هوشنگ این رویداد را به فال نیک گرفت و جشنی برپا ساخت و در آن جشن آتش بزرگی برافروخت :

حاشیه : با تشکر بسیار  بسیار بسیار ویژه از دوست بسیار بسیار بسیار ویژه ایی که این رویداد را به یاد من آورد .

بوی خاک می دهد و اشک ، صدای هق هق گریه می آید در میدانی که بر هر کس عیان است چه نا روا نابرابر است . او تا چند روز ديگر  با قافله ،با زنان و كودكان خسته از راه ميرسد و اگر كوفيان به استقبالش نرفتند ، هر سال خيل  شيفتگانش بيشتر و پر شور تر، چشم به راه او ميشوند تا به پيشواز سالار شهيدان روند.

هر سال که همین یک چهار راه پائین تر عکس ابولفضل را به چه بزرگی می آویزند ، دلم میگیرد . نگاهش در عکس بیش از اندازه مهربان است . و دستانش که انگار هزار سال است در آب فرو رفته است.

فقط یک چیز را بگویم ، باور کنید که آب در این پیکار آنقدر ها هم مهم نبود –که- ما همیشه مهم ترین چیز ها را برای بیان نکردن نگه می داریم . برای نگفتن ، برای راز داشتن ، برای نهفتن.