اینجا صدای الله اکبر می آید و من بعید است دیگر هرگز چیزی بنویسم. گفتم نوشتنم نمی آید. به قول دوست فلسفه دوستم، من EQ بالایی دارم، فقط همین.

شاید روزی وبلاگ جدیدی معرفی کردم ولی خواب های نقره ای تعطیل شد.

نوشتنم نمی آید فقط همین، آدم اگر دستش به نوشتن نرود هیچ موضوعی برای نوشتن چشمش را نمی گیرد، آدم اگر دلش گرفته باشد و تنگ که دیگر هیچ. نوشتنم نمی آید. این بار بگذارید بقیه برایم بنویسند. بنویس، خود شما بنویس!

خسته شدم از بس به قول یکی از خواننده های این وبلاگ بعد از انتخابات چرت و پرت نوشتم . آدم اگر اشک هایش را ننویسد که آدم نیست.

 جوهر خودکار من همین امروز تمام شده، ای کاش کسی یک خودکار نو برایم می فرستاد، یک خودکار که از جنس حس امروز من است، و ای کاش هرگز تمام نشود، من چشم به راه فردایی زیبا ترم، روزی پر از شادی و لبخند و مهربانی. امروز اصلاً نوشتنم نمی آید. من چشم به راه آن پنجره ام که با کنار زدن یک پرده پیدا خواهد شد. چشم به راه یک راه، راه خوب روشنایی.  

پیرو مطالبی که دیروز عصر استاد عشق و عاشقی یادم داد، و البته پیشگفتاری بر درس جلسه آینده که معلمش خودم باشم .  

این PMS  هم چیز چرند مزخرف احمقانه ای است . و البته هر چه صفت بد بلدید خودتان اضافه کنید. امروز دقیقاً مثل یک دیوانه راه گم کرده موقع ناهار راه افتادم توی خیابون و ساعت 1:40 ظهر سر از رستوران هتل پارتیکان در آوردم. وای خدای من کدوم احمقی به من گفت اونجا استیک سفارش بدم؟ این رو نمی دونم چون به هر حال PMS  دوره ی چرند مزخرف احمقانه ای است و خب به عقیده من فقط هم به سراغ خانم ها نمی رود، برای همه ی آدم ها  PMS فصل غریبگی هاست انگار.

وقتی گارسون غذا رو سر میز آورد من چند ثانیه فقط زل زده بودم و چند باری این سوال در ذهنم رفت و آمد کرد " من باید این غذا را بخورم؟ " حتی به فرار فکر کردم! ولی فکرش را بکنید ، یک آدم گرسنه که ضعف شدیدی هم دارد و حالا غذایی که از عطرش حالش به هم می خورد. جدای از اینکه تنها میز تک نفره من بودم و جدای از اینکه تعداد زیادی انسان برای ابراز وجود از جلوی میز من هزار بار رد شدند و رژه رفتند، و جدای از اینکه من دلم فقط به حال اون قرص نونی می سوخت که دیگه نمی تونستم بخورمش و بی چاره بهترین خوراکی بود که روی میز من موجود بود، من در همون چند قدمی محل شکنجه ی خود خواسته ام یک غذای خیلی بهتر رو که همانا نون و کشک بود از دست دادم . و خب وقتی رسیدم اونجا فقط یک نفر انسان که زیاد اهل رژه رفتن نیست و فقط گاهی اوقات با شلوار شش جیب توی خیابون سعادت آباد رویت می شود و بعد یک هفته غیب می شود، یک چای برای من ریخت که به دادم رسید.

سر جمع آدم وقتی دلش می گیرد نباید عین احمق های راه گم کرده ی دچار PMS راهش را بکشد و برود یک جایی که یک غذای بو گندو جلویش بگذارند ، عاقلانه ترش این است که برود یک جایی که نون و کشک بخورد و پشت بندش چای و دارچین، حالا اگر یک دفعه اون وسط یکی شعری داستانی چیزی هم بخواند که چه بهتر.

حالا آخرش ما گلرنگ بخریم یا تحریمه؟ می خوام دلمو که لک زده بشورم.

هفته گذشته توی جاده قم بودیم که یه پژو ازمون سبقت گرفت، بوق زد و رد شد، چند ثانیه بعد آرومش کرد ما از کنارش رد شدیم، بار بعدی همین بساط تکرار شد، و وقتی ما خواستیم از کنارش سبقت بگیریم، دیدیم راننده دستش رو با دستکش سفید از ماشین بیرون کرده، من بر گشتم سمت راننده، دیدم شیخی است که عمامه از سر بر داشته، و مدام دستش را تکان می دهد! شیشه را پائین کشیدم و پرسیدم چیه؟ فریاد کشید خانم این چه وضع حجابه؟  گر گرفته بود و صورتش قرمز شده بود.

شیشه را بالا کشیدم و رد شدیم.

کوکب خانم البته خیلی با من یکی فرق داره، اون زن پاکیزه و با سلیقه ای بود، یه بچه داشت که اسمش عباس بود، خلاصه ماست درست می کرد، شیر رو جای خنک نگه می داشت ، یادمه نیمرو هم خوب درست می کرد، و خب یه عالمه کار دیگه هم حکماً می کرده که توی کتابا ننوشتن!

به هر حال کوکب خدابیامرز اون دوره ها هنوز توی دهشون مد نشده بود زن ها برن بیرون خونه کار کنن، اینه کوکب خانم زن پاکیزه ای بود، البته تا پاکیزگی رو چی معنی کنیم، مثلاً اگه منظورش این بوده که خونه کوکب خانم مدام برق می زد و مثل آینه بود خب کار پیروانش خیلی سخت می شه ولی اگه مقصود از پاکیزگی اینه که مثلاً پشگل توی شیرهایی که می دوشید نمی افتاد خب اکثر زن های دنیا کوکب خانم های پاکیزه ای بودند. ولی کوکب خانم خیلی خصوصیات دیگه هم داشت ، گفتم که، همون با سلیقگی، ای خدا این نویسنده چقدر کلی گویی می کرده، اون موقع ها بهشون یاد نداده بودند که هی راه و بی راه از صفت استفاده نکنند، آخه ما چقدر زود باور بودیم، از کجا ما همه مطمئنیم که این کوکب خانم با سلیقه بوده؟ من یکی که شک دارم! شاید کوکب خانم هم مثل من کلیپ می ساخته، شاید، یا مثلاً مثل مهرنوش تذهیب کار می کرده یا مثل بعضی دیگه رفقا ساز می زده، یا شاید هم کوکب خانم سبزه خوب مینداخته، وای گیج شدم، خدا یکی بیاد بگه این خدا بیامرز چه جوری با سلیقه بوده؟

ولی چیزی که هست یقیناً کوکب خانم هم زمان سه چهار تا کار رو با هم نمی کرده، خودم دیدم، بابای عباس داشت کهنه بچه می شست، تازه همین پریروز دیدم نوه خاله کوکب خانم تعریف می کرد، کوکب خانم خدا بیامرز، اکثر اوقات ماستش ترش بوده، این کتاب فارسنیوز ، ببخشید کتاب فارسی ، هی بی خود می نوشته ماست شیرین درست می کرده.

ولی با همه اینها کوکب خانم چه ما قبول کنیم چه قبول نکنیم، زن پاکیزه و با سلیقه ای بود، که خدا می دونه اگه هنوز زنده بود با این همه شلوغی و تکنولوژی و کار می خواست چه جوری اون جوری باشه؟ هر چی که هست، بازم ما دوست داریم یه ذره مثل کوکب خانم باشیم، کوکب خانم شاید اسطوره کدبانو در کودکی ماست. اسطوره هم خب اسطوره است، به این که بهم بگن کوکب خانم افتخار می کنم، چون پیش از اون که یک شهروند، یک کارمند ، یا یک فرهنگی باشم یک زنم.

امروز صبح ساعت هشت داخل تاکسی خط ویژه نورباران باغ غدیر :

زن : آقای راننده کرایه چقدره؟

راننده : 150 تومن .

روی شیشه جلوی تاکسی برچسب تاکسی رانی، چسبیده  " کرایه تاکسی برای پیکان ، روآ، و آر دی 125 تومان ، کرایه تاکسی برای پژو جی ال ایکس 150 تومان"

من کرایه تاکسی را که همان 125 تومان بود به راننده پیکان دادم، پرسیدم " آقا کرایه شما اضافه شده؟"

راننده نشنیده گذاشت. پرسیدم " آقا مگه کرایه شما 125 تومن نبود؟"

راننده هم چنان نشنیده گذاشت، و زن همچنان ساکت جفت من نشسته بود.